Pejzažna arhitektura

Roberto Burle Marx pejzaž nije posmatrao kao dekoraciju uz arhitekturu, već kao samostalnu prostornu i umjetničku cjelinu. Spajajući apstraktne forme, autohtone biljke, boju i kretanje, brazilski pejzažni arhitekta oblikovao je vrtove, trgove i šetališta koji su promijenili način na koji razumijemo javni prostor.

U postmodernističkom društvu, krajem 50-ih i početkom 60-ih godina dvadesetog vijeka, koje je poletno, često na krilima socijalizma, hrlilo ka do tada neosvojenim društvenim visinama, razvio se specifičan arhitektonski stil-brutalizam. Nazvan po brut betonu, bio je otelotvorenje društvenog poretka koje je gledalo samo u pravcu razvoja, stvarajući strukture potpuno okrenute potrebama čovjeka- njihova je funkcionalnost u potpunosti potisnula sve druge prizme kroz koje su se do tada prelamale estetske i umjetničke norme.

U savremenom planiranju i projektovanju infrastrukture pejzaž se često posmatra kao vizuelna kulisa ili prostor za „sanaciju“ posljedica gradnje, dok njegova funkcija kao živog, biološki aktivnog sistema ostaje u drugom planu. Saobraćajnice, naročito autoputevi i magistralni pravci, predstavljaju jednu od najinvazivnijih intervencija u prostoru, sa dugoročnim i često nevidljivim posljedicama po biodiverzitet i kontinuitet staništa. Upravo u tom kontekstu, ekodukti se pojavljuju kao prostorni i ekološki odgovor koji prevazilazi puko ublažavanje štete, nudeći mogućnost ponovnog uspostavljanja veza unutar fragmentisanog pejzaža i redefinisanja odnosa između infrastrukture, prirode i čovjeka.

Šumski pojasevi u blizini gradova, po njihovom obodu, vrlo su poželjni i predstavljaju ostatke nekadašnjih šuma ili njihove dijelove, koji se često zrakasto uvlače u gradsko tkivo. Nazivaju ih plućima grada, jer zelenim koridorima – uličnim kanjonima omogućavaju priliv svježeg vazduha. U kombinaciji sa dominantnim vjetrovima imaju i funkciju provjetravanja gradova, što je veoma značajno sa aspekta ublažavanja aerozagađenja.