Kuća je formirana kao jednostavan volumen postavljen na robustan kameni postament — ostatak prethodne građevine, koji sada dobija novu funkciju. Osim što štiti od povremenih poplava, postament podiže prostor iznad tla, uvodeći distancu i novu perspektivu prema rijeci, ali i svakodnevici.
Drvena konstrukcija obložena je unutra panelima od smrče, dok je spolja presvučena pougljenjenim daskama od ariša. Ovaj tretman ne samo da produžava trajnost materijala, već nosi i simboličnu vezu sa izgubljenom kućom. Prema padini iza objekta, fasada prelazi u metalnu oblogu otpornu na vodu koja se sliva sa krova, dodatno naglašavajući funkcionalnu logiku projekta.
Jedinstvena paleta materijala — prirodno drvo i crni metal — oblikuje enterijer kao kontinuirani ambijent, bliži pećini nego klasičnoj kući. Elementi poput peći, stepeništa i detalja u metalu produžavaju narativ “bliskosti vatri”, koji počinje na fasadi.
Glavni prostor razvija se kroz punu visinu objekta, povezujući dvije krajnosti lokacije — rijeku ispred i stijene iza. Velika zastakljena površina otvara enterijer prema pejzažu, dok podignuta terasa omogućava nesmetan pogled i istovremeno zamjenjuje direktan kontakt sa tlom. Klizna i preklopna drvena kapka omogućava transformaciju prostora — od otvorene ljetnje scene do zatvorenog, gotovo neprobojnog volumena.
Gornja etaža svedena je na minimum — male spavaće niše koje ostavljaju primat zajedničkom prostoru. Jer, kako autori sugerišu, svrha izlaska iz grada nije izolacija, već zajedništvo.
Kuća funkcioniše gotovo samostalno: vodu dobija iz bunara na parceli, otpadne vode se sakupljaju u rezervoaru unutar postamenta, dok grijanje obezbjeđuju peć na drva i električni sistemi. Između tehnološke racionalnosti i poetskog doživljaja prostora, ova kuća ostaje precizno balansirana.
Komentari(0)