PROJEKAT IZ ARHIVE PRED POČETKOM STVARNOG ŽIVOTA
Projekat nove zgrade Gradskog pozorišta u Podgorici objavili smo u 45. broju časopisa Prostor, krajem 2017. godine.
Objekat je tada predstavljen kao budući dom institucije koja decenijama nije imala sopstvenu, namjenski projektovanu zgradu. Na lokaciji nekadašnjeg Kina Kultura planiran je složen pozorišni sklop sa velikom i malom scenom, gledalištima, garderobama, prostorima za probe, radionicama, skladištima, administracijom i pratećim tehničkim sadržajima.
Investitor je Glavni grad Podgorica, dok je projekat izradila kompanija ING-INVEST iz Danilovgrada. Arhitektonski koncept zasnivao se na jasnoj organizaciji pozorišnog programa, transparentnom ulaznom holu otvorenom prema javnom prostoru i upotrebi moračkog oblutka kao lokalnog materijala.
Gradnja je počela 2016. godine. Gotovo deset godina kasnije, zgrada je 13. jula 2026. svečano otvorena. Ceremonija je označila završetak radova i početak faznog useljenja, dok je početak redovnog rada sa publikom najavljen za početak jesenje pozorišne sezone.
Povratak ovom projektu zato nije samo prilika za poređenje rendera i izvedenog stanja. Važnije je pitanje šta se sa projektom događa kada vrijeme između ideje i upotrebe postane duže od perioda u kojem su pojedina njegova rješenja ostala aktuelna.
ARHIVA PROSTORA
Projekat Gradskog pozorišta objavljen je u časopisu Prostor 2017. godine, dok je objekat još bio u ranoj fazi realizacije. Danas ta arhiva omogućava da se prvobitna arhitektonska ideja sagleda iz vremenske distance.
ARHITEKTURA NASTAJE U ODREĐENOM TRENUTKU
Svaki arhitektonski projekat nastaje unutar preciznog skupa okolnosti: programskog zadatka, propisa, tehnologije, budžeta i potreba korisnika. Kada realizacija traje gotovo deceniju, te okolnosti više ne mogu ostati potpuno iste. To je naročito važno kod objekata složene namjene.
Pozorišna zgrada nije neutralan omotač u koji se naknadno unosi oprema. Scena, gledalište, scenska mehanika, rasvjeta, akustika, ventilacija, protivpožarni sistemi, garderobe i kretanje izvođača moraju funkcionisati kao cjelina.
Upravo zato vrijeme kod ovakvih projekata postaje neplanirani projektantski faktor.
Za deset godina mogu se promijeniti tehnički standardi, dostupna oprema, energetski zahtjevi, način upravljanja objektom i organizacija rada institucije. Mijenjaju se i potrebe korisnika, koje nijesu nužno iste kao u trenutku izrade prvobitnog programskog zadatka.
Objekat zato može biti tek izgrađen, a da pojedina njegova rješenja već pripadaju vremenu u kojem je projektovan.
NOVO NIJE UVIJEK I SAVREMENO
Starost zgrade i starost projekta nijesu isto. Objekat može biti fizički nov, dok njegova tehnička ili funkcionalna rješenja potiču iz znatno ranijeg trenutka.
PROJEKAT KOJI SE TOKOM REALIZACIJE MIJENJAO
Dugo trajanje izgradnje Gradskog pozorišta nije uticalo samo na rokove. Tokom realizacije mijenjani su tehnički sistemi i namjena pojedinih prostora, dijelom zbog novih zahtjeva korisnika i potrebe za usklađivanjem sa savremenim standardima.
Ovaj slučaj pokazuje još jedan rizik dugih realizacija: granica između neophodnog prilagođavanja i naknadne improvizacije može postati nejasna.
Promjene su ponekad potrebne, ali moraju prethodno biti projektovane, revidovane i odobrene, posebno kod javnog objekta složene namjene.
ISTI RIZIK KOD STARIH KONKURSNIH RJEŠENJA
Sličan problem javlja se kada nagrađeni konkursni projekat godinama ostane nerealizovan, a zatim ponovo postane aktuelan.
Njegova osnovna ideja može ostati vrijedna, ali program, propisi, budžet i kontekst lokacije više ne moraju biti isti. Zato takvo rješenje prije realizacije mora biti ponovo provjereno, a ne samo administrativno nastavljeno tamo gdje je nekada zaustavljeno.
NOVI ZAVRŠETAK POGLAVLJA „PRAVI TEST POČINJE KORIŠĆENJEM“
Svečano otvaranje 13. jula označilo je formalni završetak radova i početak useljenja, ali ne i konačnu ocjenu arhitekture. Pravi test počeće na jesen, kada se u zgradu usele zaposleni, počnu probe i publika prvi put počne redovno da koristi njene scene. Tek tada će se pokazati koliko su prvobitna ideja i naknadne korekcije uspjele da odgovore stvarnom radu pozorišta.
Slučaj Gradskog pozorišta prevazilazi priču o jednoj zgradi. On pokazuje da dugo trajanje projekta ne proizvodi samo finansijski i administrativni problem, već otvara i arhitektonsko pitanje: može li projekat nastao u jednom trenutku ostati isti kada do njegove upotrebe dolazi u sasvim drugom?
Vrijeme ne poništava nužno dobru arhitekturu. Ali projekat koji dugo čeka mora biti ponovo pročitan. Jer završiti objekat nije isto što i završiti projekat koji i dalje odgovara svom vremenu.
Komentari(0)